-
Witte badkamertegels, een mashup van Rembrandt & Obelix en andere galerietips
RECENSIEBeeldende kunst Uit de vele tentoonstellingen die in galeries te zien zijn, maakt NRC wekelijks een selectie. De meeste exposities zijn zonder afspraak te bezichtigen.
De beschouwende blik in studeerkamer en festival
Studeerkamer en festival, met wat goede wil zou je kunnen zeggen dat daartussenin het hele leven zich afspeelt: tussen studeren en extase, spelen en leren. In de Amsterdamse Kersgallery hangen ze in ieder geval direct naast elkaar. Gloria, het prachtige portret dat Iris Kensmil in 2016 maakte van antropoloog en BIJ1-lijstduwer Gloria Wekker (in haar werkkamer, beschouwende blik, pen in de hand, boekenkast op de achtergrond) en Flower ladies (2018), het krachtige doek dat Raquel van Haver maakte van het multiculturele Kwaku Festival in Amsterdam Zuid-Oost (felle kleuren, superpasteuze verf, nephaar op het doek geplakt, een ruwe scheur tussen de twee doeken waaruit het werk bestaat).
Beide kunstwerken gaan over kijken, toeschouwen. Van Haver (1989) toont drie mannen die geïnteresseerd twee vrouwen bestuderen, terwijl twee andere dames de boel in de gaten houden. Van Haver schildert, zeker in het middenstuk, voor- en achtergrond in dezelfde intense kleuren, waardoor het als een golf van energie op je overkomt. Het portret van Kensmil (1970) is veel dunner geschilderd, met prachtige details (De ringband van het notitieblok! Die ketting!). Gloria Wekker kijkt, in gedachten verzonken, kalm langs de toeschouwer heen.
Verderop in de galerie is nog een tweede geslaagde combinatie te ontdekken. Nederlands-Syrische kunstenaar Rabi Koria (1988) schildert op keramische tegels. De vlakverdeling van zijn geschilderde collages is intrigerend: soms binnen de kaders van een tegel, soms ruim eroverheen. Loft (2020) bijvoorbeeld, toont een strook bomen over drie tegeltjes, een onrustige zee op één tegeltje en eronder een gekantelde houten vloer die het perspectief openbreekt. Wat je ziet is tegelijk binnen en buiten: je voelt je als toeschouwer prettig niet op je plaats.
Het wit van de tegeltjes waarop Koria schildert contrasteert mooi met de drie duistere fotocollages van kunstenaar, tentoonstellingsmaker en filmmaker Felix de Rooy (1952) in dezelfde ruimte. Zijn Apocalypse (1986), Rape of the earth I en II (beide 1991) zijn duistere fotocollage’s die met mysterieuze figuren en gescheurd papier de uitbuiting van de aarde verbeelden. Minder abstract dan het werk van Koria, maar niet minder intrigerend.
Thomas van Huut